W książce Sherrie jest to wszystko, co o Dalym wiadomo od dawna: jego problemach z alkoholem, hazardem i nieumiejętnością pohamowania agresji. Sądząc jednak po tym, że była pani Daly w 2005 r. trafiła na 5 miesięcy za kratki za nielegalne posiadanie narkotyków można powiedzieć, że trafił swój na swego.

Sherrie i John stanowili dość „wybuchową” mieszankę. Kilka lat temu na jednym z turniejów John pojawił się z pokiereszowaną twarzą, za co, jak twierdził, odpowiedzialna była jego małżonka, która miała zaatakować go nożem. W swojej książce Sherrie twierdzi jednak, że cała ta historia to wymysł Johna, który miał ją zwyczajnie zdyskredytować: „Zrobiłam w życiu wiele rzeczy, z których nie jestem dumna, ale nie poraniłam nożem swojego byłego męża!”.

Sam John to bez wątpienia jedna z najbarwniejszych postaci z PGA Tour. Mimo bardzo kontrowersyjnego sposobu bycia należy do grona najpopularniejszych graczy amerykańskiego touru. Dwukrotnie zawieszony za szkodliwy wpływ,  jaki wnosi do wizerunku ligi, mimo braku większych sukcesów sportowych, wciąż kontynuuje swoją golfową karierę. Ostatnio na polach John pojawia się w charakterystycznych, pstrokatych ubraniach marki, której jest twarzą. Jakiś czas temu mocno schudł i sporządniał, co jest podobno wpływem pewnej „wyjątkowej osoby”, jaka pojawiła się w jego życiu.

W książce Sherrie Daly dostaje się nie tylko byłemu mężowi, ale również innym graczom amerykańskiej ligi PGA Tour, którzy, jak twierdzi autorka, prowadzą równie bujne życie co Tiger Woods. „Nie wiedziałam, że bycie żoną zawodnika PGA Tour oznacza także nieustanną walkę z kobietami, które uważają, że na polu golfowym można pojawić się bez ubrania”, pisze.

Czy wspomnienia byłej żony zaszkodzą zszarganej już mocno reputacji Daly’ego? Chyba nie bardzo – jego fani kochają go przecież właśnie takiego, jakim jest.

Co jest niezwykłego w tej parze? Po pierwsze niezwykły talent obydwojga, po drugie fakt, iż są najbardziej perspektywicznymi młodymi zawodnikami w swoich dziedzinach. Łączy ich także niezwykła, jak na młody wiek, ilość sukcesów i jeszcze jeden skromny fakt, są jednymi z najlepiej zarabiających sportowców w swoich dyscyplinach. Mówi się oficjalnie, że duet McIlroy i Woźniacki są najbogatszą parą sportowców. McIlroy w rankingu Race To Dubai zarobił w tym sezonie €2,724,882, szacuje się natomiast, że umowy ze sponsorami takimi jak Santander i Jumeirach warte są dodatkowo około 6 milionów funtów. Caroline, a może lepiej Karolina, biorąc pod uwagę polskie pochodzenie zawodniczki, w tym roku za zwycięstwa oraz umowy sponsorskie zainkasowała sumę około 8 milionów funtów.

22-letni, pochodzący z Irlandii Północnej Rory ma na swoim koncie jeden tytuł wielkoszlemowy (z tegorocznego U.S.Open) oraz 3 inne zawodowe tytuły. O rok od niego młodsza Dunka Caroline Woźniacki ma już 18 tytułów zawodowych w turniejach WTA Tour.

Para wspiera się nawzajem i kibicuje sobie przy najważniejszych turniejach światowych, wspólnie celebrują też zwycięstwa, nie unikając paparazzich. A to, co nas ciekawi najbardziej to fakt, że młody Irlandczyk próbuje zaszczepić tenisistce swoją sportową pasję. McIlroy podarował Woźniacki specyficzny prezent – golfowy kij z wygrawerowanym napisem WozzIlroy, czy to skłoni Woźniacki do pojawiania się na polach golfowych nie tylko w charakterze kibica?

Ta młoda golfistka dokonuje rzeczy wręcz niemożliwych. Od marca utrzymuje się na szczycie rankingu, gdyż w ciągu trzech pierwszych miesięcy roku, udało jej się wygrać w trzech turniejach, w tym w inaugurującym sezon LPGA Tour Opening Honda LPGA w Tajlandii, gdzie caddiowała jej … mama! To był dopiero początek. Łącznie w tym roku Yani odebrała siedem pucharów w LPGA, w tym dwa za zawody typu majors (LPGA Championship oraz Women’s British Open). W pozostałych dwóch turniejach wielkoszlemowych także pokazała się z najlepszej strony – w Kraft Nabisco Championship była druga, a w U.S. Women’s Open – 15. Takiego wyniku nie mógłby się powstydzić nawet Tiger za czasów swojej świetności.

Yani Tseng pobija kolejne rekordy. Ma już na swoim koncie pięć tytułów wielkoszlemowych, pod tym względem jest rekordzistką zarówno pośród kobiet jak i mężczyzn, a łącznie w LPGA zwyciężyła 12 razy (z czego siedem w tym roku!), ogólna liczba jej zawodowych trofeów to … 22. Tego wszystkiego dokonała w zaledwie cztery lata, odkąd w 2007 roku przeszła na zawodowstwo.

Rozpoczynała w azjatyckiej lidze Ladies Asian Golf Tour, a na jesień już była w LPGA Qualifying School, kończąc na szóstym miejscu. W 2008 roku mogła startować w niektórych turniejach z cyklu LPGA i w czerwcu zdobyła swój pierwszy tytuł w serii. W tym samym roku, w wieku 19 lat, zwyciężyła w pierwszym major – LPGA Championship, stając się najmłodszą zawodniczką, która odniosła w nim zwycięstwo. Kolejne trzy lata to wspinanie się na szczyt rankingu. Zeszły rok zakończyła na pozycji ósmej, teraz jest pierwsza.

Yani Tseng podąża śladami jak do tej pory najlepszej golfistki świata – Anniki Sorenstam. Mieszka nawet w domu, który od niej kupiła w Lake Nona Golf & Country Club w Orlando na Florydzie.

Co Yani Steng szykuje na rok przyszły? Pewne jest, że już można mówić o fenomenie na miarę światowego, zarówno damskiego jak i męskiego golfa.

Już teraz można głosować na jej kandydaturę na profilu na Facebooku pod adresem: http://www.facebook.com/questions/10150510452122782/?qa_ref=ssp. Yani o tytuł walczy m.in. z Luke’em Donaldem, Rorym McIlroyem czy Keeganem Bradley. Na pewno przydadzą się głosy!

Zawody rozgrywały się w Irlandii na polu Killeen Castle. Podczas turnieju rozegrano 28 pojedynków. Wyniki zmieniały się jak w kalejdoskopie i do południa finałowego dnia na prowadzeniu była drużyna z USA. Popołudniu sytuacja zmieniła się na korzyść Europy i zawodniczki pod przewodnictwem Alison Nicholas z wynikiem 15 do 13 pokonały panie z USA.

Przez trzy dni emocji było naprawdę sporo. Najważniejszy i chyba najciekawszy był mecz pomiędzy Norweżką Suzann Pettersen i reprezentantką USA Michelle Wie. Amerykanka prowadziła po piętnastce jednym dołkiem. Pettersen, aby wygrać cały mecz, musiałaby zagrać minimum trzy dołki na birdie… tak też zrobiła. Triumf Pettersen zmienił nastroje w europejskiej drużynie.

W tym samym czasie gdy Pettersen grała z Wie, na polu toczyły się jeszcze dwa mecze pomiędzy Caroline Hedwall (Europa) i Ryann O’Toole (USA) oraz Angelą Stanford (Europa) i Azaharą Munoz (USA). Mimo iż amerykanki miały początkową przewagę, duch walki w europejskiej drużynie okazał się silniejszy. Haldwell mając dwa dołki straty po 16., wygrała kolejne dwa i dała drużynie z Europy pół punktu za remis. Tymczasem mecz Munoz i Stanford również zakończył się remisem i drużyna ze Starego Kontynentu uzyskała cenne punkty na wagę zwycięstwa.

Był to pierwszy triumf Europy w Solheim Cup od 2003 roku. Dwa lata temu drużyna pod przewodnictwem Alison Nicholas przegrała z rywalkami zza Oceanu. Można więc powiedzieć, iż był to turniej o wszystko. Warto dodać także, iż po Solheim Cup w posiadaniu Europy są wszystkie najważniejsze tytuły z golfowych rozgrywek drużynowych.

a.m.

fot – Flash Press Media

Win McMurry – najpiękniejsza kobieta w golfie

Win McMurry (28 lat) to dziennikarka Golf Chanel i Golf Central. W golfa gra jak sama przyznaje od dziecka. Gra co najmniej raz w tygodniu, zazwyczaj w Orlando, ale jej ulubionym polem jest Pebble Beach. O pracy mówi: „Uwielbiam moją pracę w Golf Chanel, ponieważ każdy tydzień jest inny, nowe wyzwanie, nowe miejsca, które odwiedzam. Spełniam swoje marzenia. Tym, co najlepsze w golfie jest fakt, że wznosisz się na wyższy poziom, sama sobą zarządzam, sama się ze sobą zmagam, jest to zdominowany przez mężczyzn świat, ale jako kobieta czuje się w nim bardzo dobrze.”

Ivanka Trump – najbardziej wpływowa kobieta w golfie

Ivanka Trump (29 lat) to córka milionera i pasjonata zielonego sportu Donalda Trumpa. Jest wiceprezesem Trump Organisation. „Jest tyle piękna w golfie, w zwyczajnym spędzaniu kilku godzin w niezwykłych okolicznościach przyrody”, mówi. „Zaczęłam grać, gdy miałam 11 lat, ale dopiero od ostatnich 4 lat robię postępy. Jestem dobra w puttowaniu, a najsłabiej radzę sobie z chipppingiem. Po uderzeniu krzyżuję palce z nadzieją, że piłka nie znajdzie się pół metra przede mną lub 6 metrów za flagą. Golf jest też doskonałym sposobem na biznes, a także na poznawanie partnerów biznesowych. Poznaje się czyjąś osobowość, a także można nawiązać inny poziom relacji.”, opowiada.

Lindsey Vonn – najbardziej obiecująca adeptka golfa

Lindsey Vonn (26 lat) jest złotą medalistką z Zimowej Olimpiady w Vancouver w 2010 r. w narciarstwie alpejskim. „W golfie musisz być skupionym i spokojnym, podczas gry musisz mieć odpowiednią technikę, ale bez ciągłego myślenia o niej. Tak samo jest w przypadku narciarstwa”, powiedziała. Vonn nie gra tak dużo jak by chciała, ale za to może już poszczycić się niemałym sukcesem. Podczas charytatywnego Safeway Invitational w Bayonet Golf Club zagrala hole-in- one, a była to jej pierwsza gra na pełnym 18-dołkowym polu. Wcześniej przede wszystkim uderzała piłki na ogródku swoich dziadków. „Nie jest źle, jak na fakt że nie biorę lekcji.”, skomentowała swoje golfowe poczynania. Stewart Cink już zaproponował wsparcie.

Hilary Roda – najlepsza wybranka na golfową randkę

Hilary Roda (23 lata) reklamuje kostiumy kąpielowe w Sports Illustrated, jest też twarzą Estee Lauder.

„Moją najmocniejszą stroną w golfie jest driving. Uwielbiam chodzić na range i wybijać piłki.”, powiedziała o swojej grze. W liceum grała w hokeja na trawie, teraz golf jest dla niej doskonałym sposobem na spędzanie czasu wolnego. Jak sama powiedziała, randka na drivingu na pewno byłaby dobrą zabawą, lepszą niż pójście do kina, ale jest jeden warunek: jej partner musiałby wybijać piłki dalej niż ona.

Wie już jako 10 latka zakwalifikowała się do rozgrywek z cyklu USGA. Została także  najmłodszą zwyciężczynią  U.S. Women’s Amateur Public Links, a także najmłodszą kobietą, która zagrała w LPGA Tour. Na zawodowstwo przeszła na krótko przed swoimi 16 urodzinami w 2005 roku. Fani golfa patrzyli na Michelle jako na następczynię Anniki Sorenstam. Niestety pojawił się problem.

Michelle Wie jako 16 latka nie mogła brać udziału w rozgrywkach z serii LPGA Tour, gdyż dopuszczalny wiek dla zawodniczek w lidze to 18 lat. Wie grała więc na zasadzie wyjątków sponsorskich Pierwszy zawodowy turniej – LPGA Samsung World Championship – rozegrała w 2005 roku i rozpoczęła wydawać by się mogło fenomenalnie. Zajęła 4. lokatę… została jednak zdyskwalifikowana za podpisanie karty z błędnym wynikiem. W kolejnych zawodach nie przeszła cuta.

Odległość, na jaką młodziutka wówczas Wie, wybijała piłkę pozwoliła sądzić, iż może rywalizować w męskich rozgrywkach. W maju 2006 roku zagrała w – Asian Tour SK Telecom Open, i została drugą zawodniczką, której udało się przejść cuta w turnieju dla mężczyzn w tej lidze. Następnie jeszcze kilkakrotne uzyskała pozwolenie na start w męskich turniejach cyklu PGA Tour , jednak ani razu nie przeszła cuta.

Podczas występów na LPGA Tour odnosiła sukcesy, zajęła 3 miejsce na wielkoszlemowym U.S.Women’s Open, była druga na Evian Masters, czy 26. na Womens British Open. W 2009 roku po przejściu przez LPGA Qualifying School uzyskała prawo do gry w LPGA Tour. Po swoje pierwsze zwycięstwo sięgnęła w listopadzie tego samego roku podczas Lorena Ochoa Invitational. Na kolejne zwycięstwo musiała czekać rok i zatriumfowała właśnie w Canadian Open uzyskując 3 uderzenia przewago nad pozostałymi zawodniczkami. W tym roku ma zamiar bronić tytułu.

W tym sezonie przeszła cuta na 11 z 13 turniejów, w których występowała, dwa razy zajęła drugą lokatę i znajduje się na 20. miejscy na Money List.

Wie oprócz tego, ze regularnie występuje w LPGA Tour zdecydowała się także na studia na Uniwesytecie Stanford, co nie pozostało bez komentarza w golfowym świecie. Wiele osób sądziło, iż powinna poświęcić się całkowicie grze, jednak 22-letnia zawodniczka zdecydowała inaczej. Zobaczymy wkrótce, czy był to dobry wybór.

Solheim Cup odbywa się od 1990 roku, w latach naprzemiennych do Ryder Cup. Najlepsze zawodniczki z LPGA – reprezentujące USA – mierzą się z czołowymi golfistkami z Ladies European Tour, które tworzą drużynę Europy. Niestety, musimy dodać, że jak na razie Amerykanki z tej rywalizacji wychodzą zwycięsko. Amerykanki pokonały Europejki jak dotąd w 8 spotkaniach, podczas gdy drużyna ze Starego Kontynentu może poszczycić się jedynie trzykrotnym zwycięstwem.

Golfistki grają w najbardziej ciekawym dla większości formacie – matchplay. Turniej trwa trzy dni, podczas których możemy zobaczyć 28 pojedynków. Przez pierwsze dwa dni golfistki rozgrywają osiem meczy foursome (2-osobowe drużyny grają na przemian tą samą piłką,) i osiem fourball (każda z zawodniczek drużyny gra swoją piłką, a na koniec wybierana jest lepszy wynik na dołku). Ostatni dzień to 12 pojedynczych meczy.

Kapitanem reprezentacji Europy jest Alison Nicholas. Jej reprezentacja składa się z 4. najlepszych zawodniczek rankingu LET, 4 kolejnych zawodniczek LET, pojawiających się w Rolex Rankigs, a cztery kolejne golfistki powoływane są przez panią kapitana drużyny.

Amerykankom przewodzi Rosie Jones, a jej drużynę tworzy 10 zawodniczek, które zakwalifikowały się do drużyny przez dwa lata kwalifikacji – są to te golfistki, które uzyskały punkty za zwycięstwa w turniejach oraz te, które co najmniej 20 razy plasowały się na szczycie w kwalifikacjach turniejowych. Pani kapitan dodatkowo rozdaje dwie dzikie karty.

Tym razem rozgrywki mają miejsce w Irlandii, co zwiększa szanse naszych zawodniczek, gdyż wszystkie trzy turnieje, w których Europa zwyciężyła, odbywały się właśnie na rodzimej ziemi. Trzymamy więc kciuki!

Tseng została tym samym najmłodszą golfistką, której udało się odebrać 5 pucharów za turnieje typu majors, ten rekord dotyczy zarówno męskiego jak i damskiego golfa. Tiger Woods miał 24 lata, gdy zdobył swój piąty z 14 tytułów majors. To jednak nie jedyna niespodzianka , jaką dostarczyła nam młoda zawodniczka. Tseng zwyciężając na Carnoustie obroniła tytuł z The Open uzyskany rok wcześniej, a do tej pory udało się to tylko trzem zawodniczkom w historii. Jest to także jej czwarte zwycięstwo (na 8 występów) na majors w przeciągu dwóch lat. Pierwszą wygraną w golfowym wielkim szlemie uzyskała natomiast w 2008 roku podczas McDonald’s LPGA Championship.

Do finałowej rundy Tseng przystępowała z 2-uderzeniową przewagą. W ostatnim etapie rozgrywek zdobyła wynik 69, przez co jej łączny rezultat – 16 poniżej par – dał jej pewne zwycięstwo i 4-uderzeniową przewagę nad pozostałymi zawodniczkami.

„To wspaniałe uczucie. Grałam dzisiaj bardzo równo i tłum dookoła bardzo mi pomagał”, powiedziała po odebraniu pucharu. „To niesamowite tworzyć historię na tym polu, czuje się niezwykle. To dla mnie zaszczyt wygrać British Open ponownie”.

Na drugim miejscu znalazła się Amerykanka Britanny Lang, która finałowa rundę zagrała na 67 i jej łączny rezultat to -12. Tylko jedno uderzenie więcej ma Szwedka Sophie Gustafson, która spektakularnie zakończyła swój występ, wykonując birdie na osiemnastce.

Tym samym poznaliśmy wszystkie zwyciężczynie z turniejów wielkoszlemowych w tym roku. W pierwszym – Kraft Nabisco Championship – rozgrywanym pomiędzy 31 marca a 3 kwietnia na polu Mission Hills Country Club triumfowała Amerykanka Stacy Lewis.

Niemal 3 miesiące później na Locust Hill Country Club podczas LPGA Championship zwyciężyła właśnie Yani Tseng. W U.S. Women’s Open triumfowała reprezentantka Południowej Korei So Yeon Ryu. Zawody miały miejsce na Broadmoor Golf Club, East Course. A na Carnoustie ponownie puchar odebrała Yani Tseng. Czy za rok Tseng pobije kolejne rekordy?

Caroline Larsson ma 22 lata, na zawodowstwo przeszła w styczniu tego roku, miała w planie wziąć udział w Ladies Eauropean Tour Qualifying School i w ten sposób uzyskać prawo do gry na tourze w 2012 roku. Niestety zdiagnozowany rak uniemożliwił jej osiągnięcie tego, celu, ale chyba tylko na pewien czas.

Caroline to starsza siostry jednej z zawodniczek LET – świetnie zapowiadającej się Louise Larsson, której zresztą caddiowała podczas turnieju Pegasus Women’s New Zealand Women’s Open w lutym tego roku. Raka w kolanie wykryto u niej jeszcze w zeszłym roku. Już wcześniej cierpiała z powodu bólu nogi, lecz do lekarz zgłosiła się dopiero rok później, gdy nie była w stanie puttować i miała problemy z wykonywaniem podstawowych ćwiczeń. Po pierwszej operacji w styczniu i kolejnej w lutym, w marcu okazało się, że amputacja jest jedyną opcją

Młoda zawodniczka jednak się nie poddała i szybko po operacji postanowiła, ze będzie nadal ćwiczyć. Już tydzień później, jeszcze w szpitalu, trenowała swing. Kilka tygodni później po powrocie do domu wyruszyła driving. Z początku siostra pomagała jej utrzymać równowagę, teraz jednak jak twierdzi czuje się swobodnie. Ma zamiar jeszcze w tym roku uczestniczyć w międzyklubowych rozgrywkach. Potem, pomiędzy 12 a 13 sierpnia, chce wziąć udział w Swedish Invitational, gdzie występują najlepsze niepełnosprawne zawodniczki z całego świata. Jej inspiracją jest Sarah Reinertsen, pierwsza kobieta po amputacji, która wygrała Ironman Triathlon.

Caroline, aby spełnić swoje marzenia ćwiczy codziennie. “Potrafię już uderzać niemal wszystkie strzały, tak dobrze jak wcześniej. Jedynym problemem są odległości, jakie uzyskuję. Na pewno bez jednej nogi jestem słabsza, ale każde uderzenie jest dobre, tak więc się cieszę”.

Oprócz tego, że trenuje bierze także czynny udział w życiu golfowym. Podczas PGA National Course Caroline została zaproszona do wzięcia udziału w pokazach uderzeń na driving range’u wraz z… Martinem Kaymerem oraz Henrikiem Stensonem.

Jej marzeniem jest start w turnieju Sewdish Handitour, potem może w szwedzkim tourze, a nawet w Ladies Europen Tour. Ma swoje motto: Być uśmiechniętą i radosną, chociażby z faktu, iż sie żyje. Na miesiąc przed operacją, siostry Larsson spędziły popołudnie przy polu golfowym w restauracji w Nowej Zelandii, tam odbywał się turniej z cyklu LET. . Tego samego dnia miało miejsce trzęsienie ziemi, w którym zginęły 182 osoby. Budynek restauracji wraz z czterem innymi domami, były jedynymi miejscami, które przetrwały trzęsienie. Jak sama mówi od tego momentu całkowicie zmieniła swoje podejście do świata. Miesiąc później podjęto decyzję o amputacji, która choć tak bardzo wpłynęła na jej życie , nie zmieniła jej marzeń ani nadziei. Takiej siły, życzymy wszystkim, nie tylko golfistkom!

źródło: Ladies European Tour

W najbliższy weekend rozpocznie się Wegmans LPGA Campionship z pulą nagród wysokości 2 500 000 $. Zawody rozgrywane są od 1955 roku, a tytułu będzie bronić Christie Kerr, obecnie znajdująca się na drugiej lokacie w Rolex Rankings. Oczywiście na zawodach nie zabraknie także numer jeden w kobiecym golfie Yani Tseng, która w tym roku zdobyła już dwa puchary w lidze. Tseng jest zresztą najmłodsza zawodniczką w historii LPGA Tour, która zdążyła już trzykrotnie triumfować w zawodach typu majors. Ma zaledwie 22 lata, a na swoim koncie trzy tytuły z 2008 LPGA Championship w 2008 r., z Kraft Nabisco Championship w 2010 r. oraz z RICOH Women’s British Open także z 2010 roku. W zawodach wystąpi także znajdująca się na 3 pozycji w rankingu w rankingu Suzann Pettersen.

Za dwa tygodnie natomiast zawodniczki będą rozgrywać kolejny turniej wielkoszlemowy – U.S. Women’s Open na polu Broadmoor East Course. W zeszłym roku w zawodach zwyciężyła Paula Creamer. Honorowy patronat nad zawodami został przyznany Annice Sorenstam, która zresztą właśnie na tym polu zwyciężyła po raz pierwszy w U.S.Women’s Open. Pula nagród na zawodach w tym roku wynosi 3 250 000 $.

RICOH British Open, czyli czwarty turniej majors odbędzie się pomiędzy 28 a 31 lipca. To tu w zeszłym roku triumfowała 21-letnia wówczas Yani Tseng. Zawody od 2001 roku należą do kobiecego wielkiego szlema, a w tym roku odbędą się na Carnoustie Glf Links.

„Nigdy w historii nie było tak napiętego harmonogramu”, powiedział Mike Whan, przewodniczący LPGA Tour. „Mamy zawodniczki z różnych stron świata i każda z nich ma jedne cel – zostać najlepszą na świecie. Czy Yani Tseng ustanowi kolejny rekord, a może Cristie Kerr znowu wyniesie amerykańskiego golfa na szczyt lub nadejdzie oczekiwany przez wszystkich czas Suzann Pettersen?”, dodał. Odpowiedzi na te pytania, poznamy w ciągu najbliższych niespełna 2 miesięcy.